Ποταμοσφυριχτής 
Κατά την περίοδο της εκκόλαψης των αυγών ή και μετά, που τα μικρά αν και αυτόνομα τρέχουν πίσω από τη μαμά, όταν εμφανιστεί εχθρός τα ενήλικα προσποιούνται τραυματισμό. Κρεμάνε τη φτερούγα και τρέχουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Είναι σχεδόν στο ίδιο μέγεθος με το σπουργίτι μόνο που έχει μεγαλύτερα φτερά όταν πετάει.
Την τροφή τους τη βρίσκουν περπατώντας ή καλύτερα, τρέχοντας, γιατί σχεδόν πάντα τρέχουν και σταματάνε απότομα μόλις βρουν κάτι φαγώσιμο (έντομα, σκουλήκια).
Αυτός της φωτογραφίας με τη λασπωμένη μύτη, μόλις έφαγε.
Αυτή με το φυσίγγι μπροστά του δεν θα τη σχολιάσω...
Το όνομα τα λέει σχεδόν όλα. Το πουλί που ζει στα ποτάμια και σφυρίζει. Όμως, ζει όχι μόνον σε ποτάμια. Ζει και σε ακτές, ζει και σε υγρότοπους. Σφυρίζει έντονα, μονότονα, όταν έχει φωλιά εκεί γύρω.
Έρχεται στη χώρα μας την Άνοιξη για να αναπαραχθεί. Για τη φωλιά του, που τη φτιάχνει στο έδαφος, προτιμά περιοχές με χαλίκια.
Τα μικρά του, μόλις βγουν από το αυγό είναι σχεδόν ανεξάρτητα. Έχουν πούπουλα, περπατάνε και τρέφονται μόνα τους. Χρειάζονται τους γονείς μόνο για καθοδήγηση. Φωλεόφυγα λέγονται τα πτηνά μ' αυτό το χαρακτηριστικό (όπως η κότα). Κατά την περίοδο της εκκόλαψης των αυγών ή και μετά, που τα μικρά αν και αυτόνομα τρέχουν πίσω από τη μαμά, όταν εμφανιστεί εχθρός τα ενήλικα προσποιούνται τραυματισμό. Κρεμάνε τη φτερούγα και τρέχουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Είναι σχεδόν στο ίδιο μέγεθος με το σπουργίτι μόνο που έχει μεγαλύτερα φτερά όταν πετάει.
Την τροφή τους τη βρίσκουν περπατώντας ή καλύτερα, τρέχοντας, γιατί σχεδόν πάντα τρέχουν και σταματάνε απότομα μόλις βρουν κάτι φαγώσιμο (έντομα, σκουλήκια).
Αυτός της φωτογραφίας με τη λασπωμένη μύτη, μόλις έφαγε.
