Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Σαλαμίνα, μια βδομάδα μετά...

Λίγο η περιέργειά μου, λίγο που ήθελα να φωτογραφίσω ένα συμβάν που δεν είχα ξαναδεί, λίγο κάτι σκόρπιες φωνές από την Σαλαμίνα που μόλις και μετά βίας ακούγονταν στα κανάλια και μίλαγαν για εγκατάλειψη, με έφεραν στη Σαλαμίνα. Ακριβώς μια βδομάδα μετά (δηλαδή το Σάββατο 16/9/2017) τη βύθιση του δεξαμενόπλοιου «Αγία Ζώνη» και τη διαρροή πετρελαίου.

Οι κάμερες στραμμένες στην Αττική, όπως κάθε φορά που κάτι συμβαίνει.

Σελήνια και Κυνοσούρα οι περιοχές που επισκέφθηκα, ξεκινώντας από την Ακτή Θεμιστοκλέους λίγο πιο Νότια από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Κηλίδες στη θάλασσα και βράχια μαύρα. Και γκρίνια, αγανάκτηση, διαφωνίες. Την ώρα που πήγα έφτανε σκάφος που θα ρούφαγε από τη θάλασσα καθώς και άλλο με προστατευτικό δίχτυ. Λιγοστοί κάτοικοι που διαφωνούσαν μεταξύ τους κυρίως για το ποιος (απ’ τους ίδιους) έφερε τη βοήθεια. Μάλλον ήταν υποψήφιοι για το Δήμο... Με γκρίνια όλοι, άλλοι κατηγορούσαν το Δήμαρχο, άλλοι τον Τσίπρα… Α’ υπήρχε και μια κυρία που μέσα σε όλο αυτόν το χαμό έκανε μπάνιο…

Στη συνέχεια πήγα στο θεατράκι των Σεληνίων. Εκεί η κατάσταση ήταν άσχημη. Το πετρέλαιο ήταν παντού. Στη θάλασσα, στην παραλία, στα βράχια. Και εργάτες που πάλευαν χειρωνακτικά. Μηχάνημα δεν είδα.

Τα ίδια και χειρότερα και στην παραλία λίγο πιο βόρεια που η google την ονομάζει Limniona Bay.


Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Το Θεογέφυρο, στο Λίθινο Ιωαννίνων

Το «Θεογέφυρο» βρίσκεται κοντά στο χωριό Λίθινο των Ιωαννίνων στην περιοχή της Ζίτσας. Πρόκειται για ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο κατά το οποίο ο ποταμός Καλαμάς που είναι ο μεγαλύτερος (115 χλμ) και ορμητικότερος ποταμός της Ηπείρου, «έτρωγε» ποιος ξέρει για πόσα χρόνια, με την ορμή του το βράχο που βρέθηκε στο διάβα του ανοίγοντας μια τεράστια τρύπα για να περάσει. Έτσι σχηματίστηκε το γεφύρι, μήκους περίπου 45 μέτρων, πλάτους περίπου 3 μέτρων, στα 10 περίπου μέτρα πιο ψηλά από τα νερά του ποταμού, το οποίο το χρησιμοποιούσαν μέχρι το 1800.

Εδώ 15 φωτογραφίες μου

Σήμερα από πάνω του υπάρχει σιδερένια γέφυρα τύπου «Belley”, και προσωπικά δεν βρήκα τρόπο να διασχίσω το γεφύρι. Εκεί που θεωρητικά θα έπρεπε να διασχίζει κανείς το γεφύρι, υπάρχει κάτι σαν μονοπάτι από μπετόν, με μπετόβεργες να προεξέχουν και χωρίς τίποτα να σου δίνει την αίσθηση ότι είσαι πάνω σε γέφυρα.

Από κάτω όμως το γεφύρι είναι επισκέψιμο (δυστυχώς μόνο από τη μια πλευρά) μέσω μονοπατιού με σκαλοπάτια και κουπαστή που σε βγάζει στον ποταμό Καλαμά ακριβώς κάτω από το γεφύρι. Τα ορμητικά νερά του ποταμού, μαζί με το γεφύρι δεν γίνεται να μην εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη. Δυστυχώς, αυτά τα ορμητικά νερά του Καλαμά δεν σε αφήνουν να προχωρήσεις. Φτάνεις στο σημείο κάτω από το γεφύρι και τέλος. 

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Μουσείο Εθνικής Αντίστασης Κορυσχάδων

Οι Κορυσχάδες είναι ένα μικρό χωρίο 6 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι. Σήμερα ο επισκέπτης έχει τρεις λόγους να πάει στους Κορυσχάδες. Ο ένας είναι η διαμονή σε κάποιον από τους αρκετούς ξενώνες του, ο δεύτερος είναι το φαγητό στην όμορφη πλατεία του χωριού και ο τρίτος είναι το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης. Βάζω ως τρίτο λόγο το Μουσείο γιατί ξέρω ότι σε μας τους νεοέλληνες δεν αρέσουν τα μουσεία, αλλά και γιατί δεν είναι και τόσο σίγουρο ότι θα το βρείτε ανοιχτό.

Ένα μουσείο κυρίως φωτογραφικό, χάρη στις φωτογραφίες του φωτογράφου της Αντίστασης Σπύρου Μελετζή (κυκλοφορεί λεύκωμα φωτογραφιών του με τίτλο «Με τους αντάρτες στα βουνά» - δική του είναι η διάσημη φωτογραφία του Άρη Βελουχιώτη).

Το σημερινό Μουσείο Εθνικής Αντίστασης Κορυσχάδων δεν είναι παρά το Δημοτικό Σχολείο του χωριού (χτίστηκε το 1938) και στο οποίο εν μέσω του πολέμου διεξήχθησαν οι εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου που είχε προκύψει ύστερα από πανελλήνιες μυστικές εκλογές και το αποτελούσαν αντιπρόσωποι των περισσότερων περιοχών της Ελλάδας. Οι εργασίες ξεκίνησαν στις 14 Μαΐου 1944 και ολοκληρώθηκαν στις 27 Μαΐου 1944.